Pokaźnych rozmiarów obraz Święta Trójca z kościoła farnego Świętej Trójcy w Krośnie opiera się na schemacie ikonograficznym określanym jako Tron Łaski (od łacińskiego terminu Sedes Gratiae, użytego przez św. Bernarda z Clairvaux). Siedzący frontalnie Bóg Ojciec prezentuje patrzącym ukrzyżowanego Chrystusa jako tego, który umarł za ich grzechy. Pomiędzy Bogiem Ojcem a Chrystusem unosi się Duch Święty w postaci gołębia, niejako ucieleśnienie miłości Ojca i posłuszeństwa Syna (w omawianej rzeźbie nie zachował się). W dobitny sposób unaoczniona jest tu chrześcijańska nauka o Odkupieniu, centralny dogmat wiary, ale zarazem i wskazówka praktyczna –  do Tronu Bożego dostać się można poprzez wstawiennictwo Chrystusa cierpiącego za ludzi. Ta łatwo czytelna gwarancja uczyniła z Tronu Łaski ulubiony temat obrazów epitafijnych i wotywnych. Rzeźba przynależy do dużego zespołu dzieł sztuki przekazanych w 1915 roku z fary krośnieńskiej do Muzeum Narodowego w Krakowie.

https://zbiory.mnk.pl/pl/katalog/263611

Święta Trójca, z fary w Krośnie MNK I-364

Sw Andrzej Bobola / Rzezba Stanislaw Cukier Krypta Pijarów

Sw Andrzej Bobola / Rzezba Stanislaw Cukier

Rzeźba gotycka przedstawiająca św. Katarzynę pochodząca z kościoła w Iwanowicach, wykonana około 1480 roku; dokumentująca styl i wpływy artystyczne końca XV wieku.
 
 https://zbiory.mnk.pl/pl/wyniki-wyszukiwania/katalog/311560

Św. Katarzyna z kościoła w Iwanowicach MNK I-433

rzeźba Mariana Koniecznego UKEN / WydziałSztuki / dr Michał Hyjek

rzeźba Mariana Koniecznego / skan Michał Hyjek

Św. Grzegorz, z kościoła w Rzepienniku Biskupim

Krągło rzeźbiona figura św. Grzegorza Wielkiego (św. Grzegorza Papieża), wraz z przedstawieniem innego Doktora Kościoła, najprawdopodobniej któregoś ze świętych biskupów - być może św. Ambrożego lub św. Augustyna (zob. MNK I-480) - stanowiła wypełnienie predelli dużego retabulum szafiastego. Grzegorzowi towarzyszy anioł - zazwyczaj atrybut św. Mateusza Ewangelisty. Wyposażanie Ojców Kościoła w atrybuty Ewangelistów było pospolite w ikonografii średniowiecznej. Najwłaściwszym miejscem dla pomieszczenia wizerunków tak Ewangelistów jak i Doktorów Kościoła były predelle ołtarzowe, które stanowiły w sensie dosłownym podstawy dla retabulów, a w sensie przenośnym fundament dla realizowanego przez nastawę ołtarzową zamysłu „łagodnego wzywania grzeszników” słowami Ewangelii - by użyć słów samego św. Grzegorza. Rzeźba pozyskana została z kościoła św. Jana Chrzciciela w Rzepienniku Biskupim.

Św. Grzegorz, (Rzepiennik Biskupi) MNK I-481

Anioł adorujący, z dawnego tabernakulum katedry na Wawelu

Anioł adorujący, który razem z drugim, podobnym aniołem tworzy parę (zob. nr inw. MNK I-98) jest pozostałością po sakrarium, czyli rodzaju ołtarzyka przeznaczonego do przechowywania Najświętszego Sakramentu. Sakrarium zostało zamówione w 1533 roku przez biskupa krakowskiego, Piotra Tomickiego, u pracującego w Krakowie włoskiego rzeźbiarza Jana Marii Mosca, zwanego Padovano (Padwa była jego miastem rodzinnym). Dzieło, które było przykładem renesansowego stylu, przeszczepionego z Italii wprost na grunt polski, znajdowało się w prezbiterium katedry na Wawelu. Zostało ono rozebrane w XVII stuleciu i zachowało się zeń tylko kilka elementów: w jednym z ołtarzy katedralnych znajduje się płaskorzeźba Trójcy Świętej, a w kościele w Modlnicy nieduże, marmurowe tabernakulum, które było przedmiotem adoracji obydwu aniołów, dziś przechowywanych w zbiorach Muzeum Narodowego w Krakowie.

https://zbiory.mnk.pl/pl/katalog/83698

资源库

关于这些资源